ریشهشناسی و مفهوم بنیادی:
واژه جیان(Jian) در اصل به معنای «لنگیدن» یا «فرد لنگ» بوده است. این معنا بعداً گسترش یافته تا «دشواری در راه رفتن» و به طور کلی «مشقت» را دربرمیگیرد.ایدهنگار این واژه تصویر نمادین از یک «مشقت فردی» است: تصویری پیچیده برای بیان «هوای سرد» در بالا، و تصویر «پا» به همراه «یک جفت عصا» در پایین که با هم، دشواری در پیشروی، متوقف شدن و مشقت را ترسیم میکنند. در ادامه به درک بهتر این وضعیت و شیوهی مناسب رفتار در آن میپردازیم.
ساختارشناسی: کوه(☶) در پایین، آب(☵) در بالا
این ساختار، صحنهای از مشقت را نشان میدهد: کوهی سر به فلک کشیده در پشت سر و رودخانهای خروشان با درهای عمیق (آب) در پیش رو.آب بر فراز کوه، مانند سیلابی است که از دامنه فرومیریزد. کوه نماد انسان است و آب نماد مشکلاتِ پیشرو که از بالای کوه جاری شده است. این در واقع نشان میدهد، موانع بیرونی (آب)، انعکاس ساختارهای ناکارآمد ذهنی خود فرد (کوه) هستند.
کوه در پایین، نماد سکون آگاهانه، توقف و ژرفنگری است؛ فردی که سبکسرانه عمل نمیکند و نگاهی مشاهدهگر و بیتأثیر از هیاهوی بیرون دارد. آب در بالا نشان میدهد که وی در میان این مشقتها تعادل و بینش درست خود را حفظ کرده و میداند آنچه در بیرون میبیند، ریشه در ذهنش دارد؛ از این رو صادقانه درون این مشکل استوار میماند، ریشهٔ درونیِ مشکل را میبیند و به پالایش آن میپردازد.
ویژگیهای روانی-عملکردی:
در این شرایط تنها کسانی که بینش درست، تعادل کامل و صداقتی استوار دارند میتوانند برای حل مشکل به جلو گام بردارند. در غیر اینصورت، به جلو گام برداشتن تنها حملهای کورکورانه به مانع یا تقلای بیهوده برای پیشروی است که به جایی نخواهد رسید.از همین رو، در بسیاری موارد، اقدام درست عقبنشینی برای پالایش درونی و یاری گرفتن از استاد(درون یا بیرون) است. همین عقبنشینی خردمندانه، دشواریها را به زمینهسازی برای رسیدن به رهایی بدل میکند.
حل مشکل در نگاه حافظ نیز، از این ویژگیها دور نیست: طلب مِی کردن از ساقی که ذهن را پالایش میکند و همچنین، در میان این سختیها بوی رهایی و وصال را استشمام میکند:
زین دایِرِهٔ مینا، خونینجِگَرَم، مِی دِه! تا حَل کنم این مُشْکِل دَر ساغَرِ مینایی / حافِظ! شَبِ هِجْران شُد، بویِ خوشِ وَصْل آمَد شادیت، مُبارَک باد ای عاشِقِ شِیدایی!
گفتارهای شش خطی 39